En ze leefden niet lang en gelukkig…

In de Swahili lessen ben ik op dit moment bezig met het lezen van verhalen. Het zijn vooral een soort sprookjes en ze verlopen regelmatig anders dan wat ik gewend ben van verhalen voor kinderen. De meeste verhalen hebben een moraal en tot nu toe is er nog geen sprookje geweest waarin de personages lang en gelukkig leven. De voorbeelden die tijdens de les worden gebruikt in zinnen, vind ik altijd fascinerend. Eerder hebben we verschillende manieren behandeld waarop werkwoorden kunnen veranderen, zoals een veroorzakende vorm, die er in het Nederlands niet is. Als voorbeeld gebruikte mijn lerares: Moeder slaat haar kind. Het kind wordt geslagen door zijn moeder. Het kind dat geslagen is. Moeder veroorzaakt de leraar haar kind te slaan. Net als deze zinnen, leren de verhalen die bedoeld zijn voor kinderen mij meer dan alleen de taal. Zoals het volgende verhaal, dat we afgelopen week in de les behandeld hebben. Vrij vertaald:

Wat gij niet wil dat u geschied, doe dat ook een ander niet.

Lang geleden was er een rijk echtpaar met een sterke kinderwens. Ze werden steeds ouder, maar er kwamen maar geen kinderen. Op een goede dag kregen zij alsnog twee zonen. Ze waren erg gelukkig met deze zonen en namen voor elk een kindermeisje om voor ze te zorgen.
Elke morgen liepen de kindermeisjes met de jongens door hun dorp. Meneer Tende groette ze altijd vrolijk en riep: Wat je een ander geeft, krijg je zelf terug. De kindermeisjes lachten en waren altijd blij de meubelmaker meneer Tende te zien.
Toen de jongens groter waren, gingen ze dagelijks langs bij meneer Tende. Hij gaf ze bananen, mango of iets anders wat hij op dat moment in huis had. Ze speelden veel bij meneer Tende en waren gek op hem.
Elke dag kwamen ze enthousiast terug met verhalen over meneer Tende. Hun moeder was erg jaloers op hem, en bedacht een plan. Ze bakte een cake met vergif, die ze meegaf aan haar kinderen voor meneer Tende.
Meneer Tende was blij met de cake, en legde hem weg voor later. Toen de kinderen de volgende dag bij hem langs gingen, was hij bezig met zijn klanten. Hij had geen eten in huis voor de kinderen, dus besloot hij de cake in drie stukken te snijden. De jongens kregen elk een stuk en hij bewaarde zijn stuk voor later.
Niet veel later werden de jongens misselijk en begonnen te klagen dat ze zich niet lekker voelde. Meneer Tende zei dat ze beter naar huis konden gaan om uit te rusten. Toen ze thuiskwamen en hun moeder vertelde dat ze buikpijn hadden en misselijk waren, vroeg ze wat ze hadden gegeten die dag. Niets, antwoordde haar zonen, behalve een stuk cake wat ze van meneer Tende hadden gekregen.
De moeder raakte in paniek en vader belde de politie. Niet lang daarna overleden beide kinderen. De ouders deden aangifte en er volgde een rechtszaak. Tijdens de rechtszaak legde meneer Tende uit dat hij de cake van de moeder van de overleden jongens had gekregen. Meneer Tende herinnerde zijn lijfspreuk: wat je een ander geeft, krijg je zelf terug. Moeder kreeg de doodstraf.