Wie mooi wil zijn…

`Mensen zijn hier echt druk met de voorbereidingen voor de feestdagen´, vertelde één van mijn lokale vriendinnen mij gisteren. Ze heeft jaren in Dar es Salaam gewoond en daar wordt Eid-al-Hadj, de viering van de pelgrimstocht door Moslims naar Mekka, veel minder uitgebreid gevierd dan op Zanzibar. Hier zijn mensen dagen of soms zelfs weken bezig met het uitzoeken van de juiste outfits, eten bereiden en er goed uitzien. Mijn gastmoeder klaagde dat het zo lastig was een kapper voor haar zonen te vinden en haar zus legde haar kledingrooster uit: als ze een jurk aanheeft, wast ze de andere, zodat ze niet vier nieuwe jurken hoeft te kopen.
Gisteren kwamen de zussen bij elkaar om hun handen en voeten te versieren met henna. Ik heb vooral gefascineerd zitten kijken hoe dat eraan toe ging. Wie denkt dat je voor nagellak lang stil moet zitten, moet maar eens henna proberen. En als het leven gewoon doorgaat, heb je daar wat creativiteit voor nodig. De vrouw die de anderen met zwarte inkt vol tekende, ging urenlang ongestoord verder. Ze nam haar telefoon op tijdens het schilderen en vroeg anderen haar dingen aan te reiken. Ze stopte alleen om te bidden.
Terwijl de vrouwen vol getekend werden, renden de kinderen rond, werden huilerig en hongerig en sloegen elkaar om aandacht te trekken. Mijn gasttante probeerde verbaal in te grijpen en schreeuwde dat de kinderen zich moesten gedragen, terwijl ze rondrenden en haar zus aanstootte die uitschoot met de henna. Ondertussen begon haar dochtertje te huilen en werd die door een nicht aan haar borst gelegd, zonder dat haar net beschilderde handen en armen haar dochter aanraakten. De wat grotere kinderen kregen geld om friet te kopen, en hun moeder vroeg hun om haar te voeren, omdat haar vingertoppen vol met henna zaten. Het is een dagtaak, mooi worden. Maar oefening baart kunst en gelukkig zijn de vrouwen hier erg gedreven in het niet kunnen gebruiken van handen en voeten.