En ze leefden niet lang en gelukkig…

In de Swahili lessen ben ik op dit moment bezig met het lezen van verhalen. Het zijn vooral een soort sprookjes en ze verlopen regelmatig anders dan wat ik gewend ben van verhalen voor kinderen. De meeste verhalen hebben een moraal en tot nu toe is er nog geen sprookje geweest waarin de personages lang en gelukkig leven. De voorbeelden die tijdens de les worden gebruikt in zinnen, vind ik altijd fascinerend. Eerder hebben we verschillende manieren behandeld waarop werkwoorden kunnen veranderen, zoals een veroorzakende vorm, die er in het Nederlands niet is. Als voorbeeld gebruikte mijn lerares: Moeder slaat haar kind. Het kind wordt geslagen door zijn moeder. Het kind dat geslagen is. Moeder veroorzaakt de leraar haar kind te slaan. Net als deze zinnen, leren de verhalen die bedoeld zijn voor kinderen mij meer dan alleen de taal. Zoals het volgende verhaal, dat we afgelopen week in de les behandeld hebben. Vrij vertaald:

Wat gij niet wil dat u geschied, doe dat ook een ander niet.

Lang geleden was er een rijk echtpaar met een sterke kinderwens. Ze werden steeds ouder, maar er kwamen maar geen kinderen. Op een goede dag kregen zij alsnog twee zonen. Ze waren erg gelukkig met deze zonen en namen voor elk een kindermeisje om voor ze te zorgen.
Elke morgen liepen de kindermeisjes met de jongens door hun dorp. Meneer Tende groette ze altijd vrolijk en riep: Wat je een ander geeft, krijg je zelf terug. De kindermeisjes lachten en waren altijd blij de meubelmaker meneer Tende te zien.
Toen de jongens groter waren, gingen ze dagelijks langs bij meneer Tende. Hij gaf ze bananen, mango of iets anders wat hij op dat moment in huis had. Ze speelden veel bij meneer Tende en waren gek op hem.
Elke dag kwamen ze enthousiast terug met verhalen over meneer Tende. Hun moeder was erg jaloers op hem, en bedacht een plan. Ze bakte een cake met vergif, die ze meegaf aan haar kinderen voor meneer Tende.
Meneer Tende was blij met de cake, en legde hem weg voor later. Toen de kinderen de volgende dag bij hem langs gingen, was hij bezig met zijn klanten. Hij had geen eten in huis voor de kinderen, dus besloot hij de cake in drie stukken te snijden. De jongens kregen elk een stuk en hij bewaarde zijn stuk voor later.
Niet veel later werden de jongens misselijk en begonnen te klagen dat ze zich niet lekker voelde. Meneer Tende zei dat ze beter naar huis konden gaan om uit te rusten. Toen ze thuiskwamen en hun moeder vertelde dat ze buikpijn hadden en misselijk waren, vroeg ze wat ze hadden gegeten die dag. Niets, antwoordde haar zonen, behalve een stuk cake wat ze van meneer Tende hadden gekregen.
De moeder raakte in paniek en vader belde de politie. Niet lang daarna overleden beide kinderen. De ouders deden aangifte en er volgde een rechtszaak. Tijdens de rechtszaak legde meneer Tende uit dat hij de cake van de moeder van de overleden jongens had gekregen. Meneer Tende herinnerde zijn lijfspreuk: wat je een ander geeft, krijg je zelf terug. Moeder kreeg de doodstraf.

Beeldige feestdagen

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De tienerdisco

Vier dagen lang hebben we hier op Zanzibar de pelgrimstocht naar Mekka gevierd. De vier dagen waren voor mij totaal verschillend, met verschillende mensen, verschillende feesten en steeds weer een andere belevenis. Familie kwam op bezoek bij mijn gastgezin, de hele dag door was er volop eten, kinderen kwamen geld vragen om speelgoed te kopen, anderen speelden muziek en zongen, ’s avonds flaneerden we in het park. Kortom, veel gekker kon het niet worden. Dat dacht ik tenminste. Maar het werd dus nog wel gekker. In de parken dragen mensen, en vooral vrouwen, de meest prachtige kleding en zijn ze versierd met gekleurde kleding, felgekleurde en met glitters en glimmende kraaltjes versierde hoofddoeken, een dikke laag make-up en soms hoge hakken. Ze doffen zich helemaal op. Maar er is nog een andere scene waarmee ik kennis heb gemaakt.
‘Kom straks naar mij toe, pak je spullen, dan kun je bij mij slapen. We gaan uit vanavond’, was de mededeling vrij vertaald per sms. Ik dacht aan een avond paraderen in het park, maar we gingen naar de enige disco in Zanzibar, zoals mijn vriendin hier dat uitlegde. Ik wist niet wat ik meemaakte; meiden met hun haar gestijled, in jurkjes of strakke spijkerbroeken, jongens met petjes, hippe gympen en baggy spijkerbroeken. En de meiden droegen op een enkele uitzondering na geen hoofddoek. Er liepen ook kleine kinderen rond, en ouders met baby’s. Verkopers van speelgoed, eten en frisdrank probeerden zaken te doen. Jongeren dansten met elkaar, jongens en meiden omhelsden elkaar of gaven elkaar een kus op de wang. Dit heb ik hier nog nooit eerder zo gezien in het openbaar. Ik vroeg me af of het clubje met wie ik was een uitzondering was omdat dat ze hier kwamen. Toen kwam ik mijn buurmeisje van vorig jaar tegen. Ik had haar alleen nog in lange jurken en met een hoofddoek gezien. Nu droeg ze een strakke, roze broek, gympen, een shirtje en een krullende pruik. Een interessante kennismaking met nieuwe gezichten in Zanzibar.

Wie mooi wil zijn…

`Mensen zijn hier echt druk met de voorbereidingen voor de feestdagen´, vertelde één van mijn lokale vriendinnen mij gisteren. Ze heeft jaren in Dar es Salaam gewoond en daar wordt Eid-al-Hadj, de viering van de pelgrimstocht door Moslims naar Mekka, veel minder uitgebreid gevierd dan op Zanzibar. Hier zijn mensen dagen of soms zelfs weken bezig met het uitzoeken van de juiste outfits, eten bereiden en er goed uitzien. Mijn gastmoeder klaagde dat het zo lastig was een kapper voor haar zonen te vinden en haar zus legde haar kledingrooster uit: als ze een jurk aanheeft, wast ze de andere, zodat ze niet vier nieuwe jurken hoeft te kopen.
Gisteren kwamen de zussen bij elkaar om hun handen en voeten te versieren met henna. Ik heb vooral gefascineerd zitten kijken hoe dat eraan toe ging. Wie denkt dat je voor nagellak lang stil moet zitten, moet maar eens henna proberen. En als het leven gewoon doorgaat, heb je daar wat creativiteit voor nodig. De vrouw die de anderen met zwarte inkt vol tekende, ging urenlang ongestoord verder. Ze nam haar telefoon op tijdens het schilderen en vroeg anderen haar dingen aan te reiken. Ze stopte alleen om te bidden.
Terwijl de vrouwen vol getekend werden, renden de kinderen rond, werden huilerig en hongerig en sloegen elkaar om aandacht te trekken. Mijn gasttante probeerde verbaal in te grijpen en schreeuwde dat de kinderen zich moesten gedragen, terwijl ze rondrenden en haar zus aanstootte die uitschoot met de henna. Ondertussen begon haar dochtertje te huilen en werd die door een nicht aan haar borst gelegd, zonder dat haar net beschilderde handen en armen haar dochter aanraakten. De wat grotere kinderen kregen geld om friet te kopen, en hun moeder vroeg hun om haar te voeren, omdat haar vingertoppen vol met henna zaten. Het is een dagtaak, mooi worden. Maar oefening baart kunst en gelukkig zijn de vrouwen hier erg gedreven in het niet kunnen gebruiken van handen en voeten.