De huisduif

Tijdens mijn vorige bezoek aan Zanzibar heb ik niet veel mensen ontmoet met huisdieren. In het kader van ‘urban farming’ zijn kippen vrij populair, voor de eieren of om op te eten. De katten die hier rondlopen zijn allemaal straatkatten en honden zijn zeldzaam. Dieren heb  je voor praktische zaken, niet voor de lol. Dat dacht ik tenminste. Ik was dan ook erg benieuwd naar de duiven die sinds kort in een hok bij ons huis staan. Ik ken niemand die duivenvlees eet, maar waarom eigenlijk niet? Postbode lijkt me ook een mooie functie voor een duif. Toch lijkt het wel erg omslachtig om een duif de hort op te sturen als iedereen gewoon een mobiele telefoon heeft.
Er is geen overkill aan duiven hier, dus ik was benieuwd hoe ze aan de duiven kwamen. Op de dam kan ik me wel voorstellen dat je met een bakje zaadjes gaat staan en er zo een paar te pakken hebt, maar hier is dat lastiger. Ze had ze op de markt gekocht. 4.500 shilling per stuk. Dat is zo’n twee euro, en voor veel mensen twee dagen salaris. Toen ik mijn gastmoeder vroeg naar de functie van de duiven, zei ze dat de kinderen het leuk vinden. Haar jongste zoon van een jaar was op dat moment druk bezig het duivenhok open te maken en geluiden te produceren om met de duiven in contact te komen. Hij liet het hok openstaan en ik vroeg of ze niet bang was dat ze wegvlogen. De vleugels zijn geknipt, zodat ze een aantal dagen niet kunnen vliegen. Dus daar hoeven ze niet bang voor te zijn. Postduiven zullen het dus niet worden, en voor die 9.000 shilling kun je heel wat sms’jes versturen. Maar wie heeft het nog over sms’en als je je ook kunt vermaken met de huisduif?