De huisduif

Tijdens mijn vorige bezoek aan Zanzibar heb ik niet veel mensen ontmoet met huisdieren. In het kader van ‘urban farming’ zijn kippen vrij populair, voor de eieren of om op te eten. De katten die hier rondlopen zijn allemaal straatkatten en honden zijn zeldzaam. Dieren heb  je voor praktische zaken, niet voor de lol. Dat dacht ik tenminste. Ik was dan ook erg benieuwd naar de duiven die sinds kort in een hok bij ons huis staan. Ik ken niemand die duivenvlees eet, maar waarom eigenlijk niet? Postbode lijkt me ook een mooie functie voor een duif. Toch lijkt het wel erg omslachtig om een duif de hort op te sturen als iedereen gewoon een mobiele telefoon heeft.
Er is geen overkill aan duiven hier, dus ik was benieuwd hoe ze aan de duiven kwamen. Op de dam kan ik me wel voorstellen dat je met een bakje zaadjes gaat staan en er zo een paar te pakken hebt, maar hier is dat lastiger. Ze had ze op de markt gekocht. 4.500 shilling per stuk. Dat is zo’n twee euro, en voor veel mensen twee dagen salaris. Toen ik mijn gastmoeder vroeg naar de functie van de duiven, zei ze dat de kinderen het leuk vinden. Haar jongste zoon van een jaar was op dat moment druk bezig het duivenhok open te maken en geluiden te produceren om met de duiven in contact te komen. Hij liet het hok openstaan en ik vroeg of ze niet bang was dat ze wegvlogen. De vleugels zijn geknipt, zodat ze een aantal dagen niet kunnen vliegen. Dus daar hoeven ze niet bang voor te zijn. Postduiven zullen het dus niet worden, en voor die 9.000 shilling kun je heel wat sms’jes versturen. Maar wie heeft het nog over sms’en als je je ook kunt vermaken met de huisduif?

In culturele electroshock

Zanzibar is een van de armste gebieden op deze wereld. Dat het daardoor minder ontwikkeld is dan Nederland, lijkt logisch. Maar de logica welke zaken er wel of niet zijn, ligt niet voor iedereen voor de hand. Zo kreeg ik voor vertrek regelmatig de vraag of mensen hier wel internet en mobiele telefoons hebben. Natuurlijk, overal op deze wereld gebruiken mensen internet en mobiele telefoons. Logisch, vond ik. Net zo onlogisch lijkt het voor sommigen dat we in mijn gastgezin met een emmer moeten douchen en de hurk-wc doorspoelen. Geen douche dus, geen doorspoelknop, geen wc-bril. Wel heeft mijn gastmoeder een Blackberry en een Samsung smartphone. En ik geef haar geen ongelijk. Ik heb al gemerkt dat ik een stuk beter zonder westerse wc kan leven, dan zonder mijn telefoon. Een groter probleem dan het gebrek aan stromend water dat af en toe opkomt – daarvoor zijn er gewoon een paar flinke emmers op voorraad – is het gebrek aan elektriciteit.
Toen de eerste dag de stroom uitviel en ik hoorde dat het meer regel dan uitzondering was, kreeg ik een lichte paniekaanval. Hoe moet het met mijn onderzoek als ik mijn aantekeningen niet kan uittypen omdat de batterij van mijn laptop leeg is? Hoe heb ik ooit nog contact met het thuisfront als ik mijn Ipad niet meer kan gebruiken om te Wifi’en? En zal ik als vermist worden opgegeven als ik mijn telefoon niet meer beantwoord? Als klapper op de vuurpijl kwam ik er ook nog achter dat ik de verkeerde verloopstekker heb meegenomen. Hoe kon ik nu nog toegang krijgen tot de schaarse stroom?H Gelukkig heeft mijn gastbroertje mij geleerd het stopcontact te bewerken met een satéprikker. Mijn nieuwste waardevolle bezit bewaar ik dan ook angstvallig onder mijn kussen. Tijdens de uren dat er stroom is, heb ik een strak schema om mijn apparaten op te laden. Bereikbaar ben ik voorlopig dus wel, tenzij ik een ongeluk krijg met het stopcontact en de satéprikker. Het is wat, al die digitale ontberingen hier. Wie zou zich dan nog druk maken over het doorspoelen van een wc met een bakje water?